با سقوط دست های ما در تنم چیزی فرو ریخت / هجرتت اوج صدام و بر فراز شاخه آویخت
ای زلال سبز جاری جای خوب غسل تعمید/ بی تو باید مرد و پژمرد زیر خاک باغچه پوسید
فصلی که من با تو ما شد فصل سبز خواهش برگ / فصلی که ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ
تو بگو جز تو کدوم رود ناجی لب تشنگی بود/ جز تو آغوش کدوم باد سایه گاه خستگی بود
بی تو باید بی تو باید تا نفس دارم ببارم / من برای گریه کردن شونه هات و کم میارم
چشم تو با هق هق من با شکستن آشنا نیست/ این شکستن بیصدا بود هر صدایی که صدا نیست
ای رفیق ناخوشی ها این خوشی باید بمیره / جز تو هم راهی ندارم تا شب از من پس بگیره
با تو بدرود ای مسافر هجرت تو بی خطر باد / پر تپش باشه دلی که خون به رگ های تنم داد
فصلی که من با تو ما شد فصل سبز خواهش برگ/ فصلی که ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ
سلام
خیلی عالی – محتوای خوبی بود.
ممنون همینطور ادامه بدید